Polski Związek Szachowy

Ministerstwo Sportu i Turystyki

Rozdział 8b: Złożone końcówki lekkofigurowe, cz. II (mf Ryszard Bernard)

 
Motto:
Z końcówek lekkofigurowych najłatwiejsze do wygrania są skoczkowe, a najtrudniejsze – z różnobarwnymi gońcami.


Goniec przeciwko skoczkowi

Oto kilka ważnych wskazówek dotyczących tego typu końcówek. Stosując się do nich nie zapominajmy, że zdarzają się wyjątki!

• Goniec jest lepszy w pozycjach otwartych z niesymetrycznym układem pionków. W sytuacjach z wolniakami u obu stron, gdy gra ma charakter „wyścigów”, skoczek jest przeważnie nieporadny.

• Szczególnie groźne dla lekkich figur są wolne pionki na skrajnych liniach.

• Gdy trzeba oddać lekką figurę za wolnego pionka, znacznie łatwiej uczynić to gońcem.

• Strona skoczkowa winna dążyć do ustawiania własnych pionków na polach odmiennych od barwy działania gońca.

• Skoczek jest lepszy w pozycjach z zablokowanymi łańcuchami pionków oraz przy pionkach na jednym skrzydle.

• Skoczek potrafi utorować drogę własnemu wolniakowi, gdy walczy z samym tylko gońcem. Gdy skoczek blokuje wolnego pionka partnera do zdjęcia blokady niezbędny jest król.

• Bardzo często wygraną osiąga się poprzez zugzwang. Tego typu sytuacja przymusowa częściej grozi stronie skoczkowej.

• Podobnie jak i w innych końcówkach bardzo ważna jest aktywność króla.

Literatura:
1. Bielawski, Michalczyszyn, Nowoczesne końcówki, Warszawa 2004
2. Dworecki, Ucziebnik endszpila, Charków 2006
3. Panczenko, Teoria i praktyka końcówek szachowych – cz. I i II, 2003
 

Linki zagraniczne 2

 Chess-News
 Chess 24
 Tablice Nalimova
  
  
  
  
  
  
  

 

Copyright PZSzach.org.pl